Bugün okul çıkışında Kadıköy'e giderken bindiğim minibüste bir konuşmaya tanık oldu kulaklarım..O kadar etkilendim ki sizlerle de paylaşmak istedim.
Efenim konu eğitim sistemimiz...Yani oldukça derin, oldukça üzücü..Gençlerimizin nasıl da korkunç bir yarışta insanlığını kaybetmek üzere olduklarıdır..Tanık olduğum olay ise şöyle gelişti;
Konuşmalarından üniversite hazırlığı için dershane gittikleri anlaşılan iki kız bindi minibüse.Kızlardan biri benim yanımda oturdu, diğeri ise arka sıramızda başka bir genç kızın yanına.Bunlar epeyce derslerden konuştular, açıkçası dinlemedim sadece kızlardan birinin dört yanlış bir doğruyu götürüyor di mi dediğini duydum.Neyse kızlar inecekleri yere gelince indiler bu kez arkadaki genç kızın ayakta olan erkek arkadaşı onun yanına oturdu ve'' ne kadar aptallar yaa, bunların yüzünden bizim sınavda şansımız azalacak haa haaa ,dört yanlış bir doğruyu götürüyomuş ha haa haa.''.diye gülüşüp alay ederlerken kız olan genç aynen şöyle dedi...''İnşallah sınav günü kollları kırılır da sınava giremezler, bizim de şansmız yükselir!!! Nasıl yani? Kulaklarıma inanamadım...İnsan nasıl olur da hiç tanımadığı, sadece minibüste karşılaştığı insanlara beddua edebilir..Bu nasıl bir sınav sistemidir? Bu nasıl bir yarıştır? Hiç umudum yok hiiiççç....
Sevgilerimle Zehr@
4 yorum:
bu kadar olur nasıl yani dedim bu bir yarış evet hem de çok ciddi bir yarış çok çalışan kazanıyor malesef sistem bu ama bu şekilde beddua etmek ne kadar kötü...hani derler ya kötü söz sahibine döner diye sanırım böyleydi yanlış yani yanlış...sevgiler
Ne süper değilmi ne günlere kaldık.Eskiden insanlar yardıma muhtaçlar alsın diye taş oyuklarına para koyarlarmış.Şimdi herkes birbirini bir kaşık suda boğmaya kalkıyor ne diyelim bunada şükür
Varolan sistem, bencil, acımasız insanlar yetiştiriyor sanki...
Okumakmı? Adam olmakmı?
Zehra'cığım bu tip kötü fikir ve kötü davranış durumlarına çok sık tanık olmaya başladık malesef :((
Köyden kente göçün önüne geçilmemesinin sonuçlarını alıyoruz pek çok alanda bence. Zamanında herkes kendi evinde, köyünde, toprağında doyup, okuyup, güvende olabilseydi; bugün bu birbirini eze eze hayatta kalmaya çalışan şuursuz güruh var olmayacaktı belki de. Kentteki standartını koruyacak, köydeki ise arzu ettiği hayata toprağında sahip olacak ve herkes mutlu olacaktı.
Yazık oldu bu ülkenin çocuklarının geleceğine. Ümidimi yitirmemek için direnmekteyim :(
Yorum Gönder